dolar amerykański(USD): 3,1013



Współrzędne: 51°06'36″N 17°01'20″E / 51.11, 17.02222

Wrocław
Panorama wrocławskiego Starego Miasta
Herb Wrocławia Flaga Wrocławia
Województwo	dolnośląskie
Powiat	miasto na prawach powiatu
Gmina • rodzaj	Wrocław miejska
Założono	IX-X wiek
Prawa miejskie	1. poł. XIII w. (dwukrotnie)[1]
Prezydent miasta	Rafał Dutkiewicz
Powierzchnia	293 [2] km²
Położenie (punkt)	51° 06' 36 '' N 17° 01' 20 '' E
Wysokość	105-155 m n.p.m.
Ludność (2008) • liczba • gęstość	632 162[3] ▼ 2165 [2] os./km²
Strefa numeracyjna	(+48) 71
Kod pocztowy	50-001 do 54-705
Tablice rejestracyjne	DW
Położenie na mapie Polski Wrocław
TERC10 (TERYT)	0264011
SIMC10	0986283
Miasta partnerskie	Breda Charlotte Drezno Grodno (zawieszone)[4] Guadalajara Hradec Králové Kowno Lwów Ramat Gan Vienne Wiesbaden
Hasło promocyjne: Wrocław - miasto spotkań
Urząd miejski 3 pl. Nowy Targ 1/8 50-141 Wrocław tel. (071) 777-70-00; faks (071) 777-86-55
Strona internetowa miasta

Wrocław (łac. Wratislavia lub Vratislavia, niem. Breslau ^?/i, dialekt śląski Brassel, czes. Vratislav lub Vroclav, węg. Boroszló) – miasto na prawach powiatu (wrocławski powiat grodzki), stolica województwa dolnośląskiego, oraz siedziba władz wrocławskiego powiatu ziemskiego grupującego 9 okolicznych gmin.

Miasto jest położone na Nizinie Śląskiej, w Pradolinie Wrocławskiej, nad rzeką Odrą i czterema jej dopływami, które zasilają ją w granicach miasta: Bystrzycą, Oławą, Ślęzą i Widawą.

Jest historyczną stolicą Śląska, członkiem Nowej Hanzy, głównym miastem aglomeracji wrocławskiej. Czwarte pod względem liczby ludności^[2] miasto w Polsce – 632 162 mieszkańców, piąte pod względem powierzchni – 293 km². Wrocław jest również jednym z najstarszych miast Polski.

Spis treści 1 Historia 2 Ludność od początku XIX wieku 3 Środowisko naturalne 3.1 Klimat 4 Architektura i urbanistyka 4.1 Ważniejsze miejsca 4.2 Mosty i kładki 4.3 Kamienice 5 Gospodarka 6 Edukacja 7 Kultura 7.1 Muzea 7.2 Teatry 7.3 Kina 7.4 Kąpieliska 7.5 Wrocław w literaturze 8 Sport 9 Religia 10 Administracja 10.1 Podział administracyjny 11 Transport 11.1 Układ drogowy 11.2 Transport szynowy, lotniczy i wodny 11.3 Miejski transport zbiorowy 12 Bezpieczeństwo 12.1 Służba zdrowia 12.2 Jednostki wojskowe 13 Wrocławianie 13.1 Nobliści 14 Ciekawostki 15 Panoramy miasta 16 Zobacz też 17 Przypisy 18 Bibliografia 19 Linki zewnętrzne 19.1 Oficjalnie i ogólnie o mieście 19.2 Historia, zdjęcia historyczne i współczesne

edytuj Historia

 Osobne artykuły: Historia Wrocławia, Kalendarium historii Wrocławia.

Miasto po raz pierwszy wzmiankowane w sposób jednoznaczny w roku 1000 w związku z założeniem biskupstwa, jednak osadnictwo słowiańskie na Ostrowie Tumskim istniało co najmniej 150 lat wcześniej. Od końca X wieku znajdowało się pod panowaniem Piastów. W 1035 roku, w okresie tzw. Reakcji Pogańskiej, źródła informują o budowie świątyni pogańskiej w mieście. W XIII wieku dokonano lokacji miasta na prawie magdeburskim, w 1335 miasto przeszło pod panowanie królów Czech, później (po krótkim epizodzie panowania węgierskiego) wraz z Koroną Czeską zostało włączone do Monarchii Habsburskiej. W 1741 wraz z większością Śląska zostało zdobyte podczas tzw. Wojen śląskich przez Fryderyka II, króla Prus, w związku z czym od roku 1741 oficjalna nazwa miasta brzmiała Królewskie Stołeczne i Rezydencjalne Miasto Wrocław (niem. Königliche Haupt- und Residenzstadt Breslau).

Od 6 grudnia 1806 roku Wrocław oblegany był przez wojska napoleońskie. Po miesięcznym oblężeniu, 5 stycznia 1807 roku, generał francuski Dominique Vandamme zdobywa Wrocław. Miasto staje się punktem organizacyjnym polskich legionów, których liczbę określono na 8400 rekrutów. W 1807 roku Vendamme zarządził rozbiórkę fortyfikacji okalających miasto. Wrocław na tym skorzystał, bo bastiony i mury ograniczały rozwój przestrzenny centrum. Pod panowaniem Francji Wrocław pozostawał do roku 1813, w którym Napoleon poniósł klęskę, a miasto wróciło ponownie pod panowanie Prus.

W czasie I wojny światowej Wrocław nie był oblegany. W latach 1918-45 Miasto Stołeczne Wrocław (Hauptstadt Breslau). 25 sierpnia 1944 roku miasto zostało ogłoszone twierdzą (Festung Breslau), 19 stycznia 1945 roku na rozkaz gauleitera Śląska Karla Hanke dokonano przymusowej pieszej ewakuacji większości pozostającej jeszcze w mieście ludności cywilnej. 13 lutego 1945 roku Armia Czerwona, rozpoczyna oblężenie "Festung Breslau". 8 marca dowództwo Festung Breslau przejmuje Hermann Niehoff. Jego poprzednik, Hans von Ahlfen, opuszcza miasto samolotem dwa dni później. 16 marca robotnicy przymusowi rozpoczynają wyburzanie kamienic i budowę lotniska na placu Grunwaldzkim. W nocy 1/2 kwietnia 750 samolotów rosyjskich rozpoczyna masowe bombardowania Wrocławia. 6 maja w godzinach wieczornych, w willi Colonia przy ul. Rapackiego 14 podpisano akt kapitulacji Wrocławia. Podpisują go gen. Niehoff oraz gen. Władimir Głuzdowski. W wyniku walk między Armią Czerwoną i Wehrmachtem zostało zniszczone 70% miasta, a zabudowa niektórych dzielnic została zrównana z ziemią.

2 sierpnia 1945 na konferencji poczdamskiej zapadła decyzja o przyznaniu Wrocławia Polsce. Większość niemieckich mieszkańców miasta została przymusowo przesiedlona do radzieckiej strefy okupacyjnej Niemiec. Do Wrocławia natomiast zaczęła napływać ludność polska, głównie z centralnej Polski (Kielecczyzna, łódzkie) i Wielkopolski oraz wysiedleni mieszkańcy wschodnich rubieży przedwojennej Polski, głównie ze Lwowa i okolic, a także z Wileńszczyzny.

edytuj Ludność od początku XIX wieku

 Osobny artykuł: Ludność Wrocławia.

Na początku XIX wieku miasto zamieszkane było przez 78 tysięcy osób (dane z 1819). W połowie wieku liczba ludności przekroczyła 150 tysięcy, w 1870 – 200 tysięcy, pół miliona osiągając na początku XX wieku (wg zestawienia Heinza Rogmanna z roku 1937 w 1910 mieszkało w mieście 512.105 osób, natomiast wg suplementu encyklopedii Orgelbranda liczba ta wynosiła 510.929 osób).

Tuż przed II wojną światową liczba mieszkańców sięgnęła prawie 630 tysięcy, a 1 grudnia 1940 wynosiła 638.905; w styczniu 1945 wraz z uciekinierami ze wschodnich terenów Rzeszy przekroczyła milion. Między połową stycznia a początkami lutego na rozkaz gauleitera Hanke przymusowo ewakuowano na zachód około siedemset tysięcy osób. Rok po zakończeniu wojny w spisie powszechnym zanotowano 170 tysięcy mieszkańców. Poziom zaludnienia sprzed roku 1939 miasto osiągnęło w 1983, obecnie od 1991 roku miasto utraciło 12 tysięcy mieszkańców.

• Wykres liczby ludności miasta Wrocław na przestrzeni ostatnich 2 stuleci

Największą populację Wrocław odnotował w 1991 r. – wg danych GUS 643 640 mieszkańców^[5].

edytuj Środowisko naturalne

 Osobny artykuł: zieleń miejska we Wrocławiu.

 Zobacz też: lista polskich wysp, Wrocławski Węzeł Wodny.

edytuj Klimat

Ta sekcja wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić sekcję weryfikowalną, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach.

Zasugerowano, aby ta sekcja została przeniesiona do nowego artykułu nazwanego Klimat we Wrocławiu. (dyskusja)

Klimatogram dla Wrocławia
St	Lu	Ma	Kw	Ma	Cz	Li	Si	Wr	Pa	Li	Gr
27   -1 -8	23   0 -7	30   9 -0	37   14 3	57   19 7	79   22 11	91   24 12	64   24 12	51   19 9	38   14 5	37   7 0	34   4 -2
Temperatury w °C Opad całkowity w mm Źródło: Światowa Organizacja Meteorologiczna[6]
Na jednostki imperialne St Lu Ma Kw Ma Cz Li Si Wr Pa Li Gr     1.1   30 19     0.9   33 20     1.2   47 31     1.5   56 37     2.2   67 45     3.1   72 51     3.6   75 54     2.5   75 54     2   66 48     1.5   57 40     1.5   45 32     1.3   38 28 Temperatury w °F Opad całkowity w calach Na jednostki imperialne St Lu Ma Kw Ma Cz Li Si Wr Pa Li Gr     1.1   30 19     0.9   33 20     1.2   47 31     1.5   56 37     2.2   67 45     3.1   72 51     3.6   75 54     2.5   75 54     2   66 48     1.5   57 40     1.5   45 32     1.3   38 28 Temperatury w °F Opad całkowity w calach

Wrocław jest położony w strefie klimatów umiarkowanych szerokości geograficznej, w typie klimatu przejściowego, podlegającego wpływom oceanicznym i kontynentalnym.

Kształtuje się głównie pod wpływem centrów działalności atmosfery : stały Niż Islandzki i Wyż Azorski, zimowy Wyż Azjatycki i wyże powstające nad północną i północno-wschodnią Europą oraz letni Niż Południowoazjatycki.

W mieście przeważają masy powietrza polarno-morskiego (46%) i polarno-kontynentalnego (38%), masy arktyczne stanowią 10%. Fronty atmosferyczne przemieszczają się przez 220 dni w roku z przewagą frontów chłodnych, najczęściej występują typy cyrkulacji północno-wschodniej antycyklonalnej i północno-zachodniej cyklonalnej. Średnie miesięczne ciśnienie atmosferyczne waha się od 999,6 (IV) do 1003,6 hPa (X), przy czym największa zmienność ciśnienia z dnia na dzień jest w miesiącach zimowych (największy zanotowany wzrost ciśnienia 28 hPa, największy spadek 26 hPa).

Dominują kierunki wiatru z sektora zachodniego, średnio 51% w roku, w okresie od września do stycznia wzrasta częstość kierunków południowo-zachodnich, kierunki z sektora wschodniego, których najwięcej jest w kwietniu, stanowią średnio 32% w roku, najrzadziej pojawiają się kierunki północno-wschodnie i północne (ok. 7%).

Największa prędkość wiatru towarzyszy kierunkom zachodnim, od 4,4m/s w zimie do 3,4m/s w lecie. Najmniejsze zachmurzenie osiąga 61% (IX), największe 81% (XI), średnie roczne 70%; dni pogodnych jest ok. 32 w roku, najwięcej IX, pochmurnych ok. 169, najwięcej XI.

Usłonecznienie wynosi średnio 1 605 godzin w roku, tj. 4,4 godziny dziennie, co stanowi 37% długości dnia; najmniejsze usłonecznienie 1,4 godziny dziennie (XII), największe 7,2 (VI). Średnia roczna temperatura powietrza osiąga +9,1 °C przy czym najchłodniejszy (+6,6 °C) był 1940, najcieplejszy (+10,4 °C) 2000. W przebiegu rocznym najchłodniejszy jest styczeń (-0,9 °C), najcieplejszy lipiec (+19,2 °C).

Istnieje duża zmienność średniej miesięcznej temperatury z roku na rok: najcieplejszy styczeń był w 2007 (+4,8 °C), a najchłodniejszy w 1940 (-11,2 °C), najcieplejszy lipiec w 2006 (+23,8 °C), a najchłodniejszy w 1898 (+14,9 °C). Najwyższą maksymalną temperaturę zanotowano 31 VII 1994 (+37,9 °C), najniższą temperaturę minimalną 11 II 1956 (-30,4 °C).

Absolutna amplituda temperatury powietrza osiągnęła 68,3 °C. Okres wegetacyjny trwa przeciętnie 234 dni, okres bezprzymrozkowy około 270 dni. W ciągu roku występują 33 dni gorące. Najdłuższą, trwającą 98 dni, termiczną porą roku, jest lato, zima trwa 79 dni, przedwiośnie i przedzimie odpowiednio 22 i 30 dni, wiosna i jesień po ok. 70 dni. Przeważają typy pogody ciepłej. Wilgotność względna powietrza jest najmniejsza wiosną z minimum 70% (IV), najwyższa na przełomie jesieni i zimy 84% (XI, XII), średnia roczna 78%. Średnia roczna suma opadu wynosi 588 mm, ekstremalne zanotowano w 1941 (892 mm) i 1943 (392 mm).

Największe średnie miesięczne sumy opadu 82 mm (VII), najmniejsze 27 mm (II). Absolutnie najwyższa suma miesięczna 223 mm (VII 1997), najmniejsza 0 mm (X 1949, 1951). Ok. 158 dni z opadem w roku (z maksimum w zimie). Burze występują średnio ok. 20 dni w roku, pokrywa śnieżna zalega przez ok. 45 dni.

Warunki klimatyczne Wrocławia wykazują cechy typowe dla dużych aglomeracji miejsko-przemysłowych, w których wpływ gospodarczej działalności przejawia się zmianą cech fizycznych podłoża, zanieczyszczeniem atmosfery, a także emisją ciepła sztucznego, wytwarzanego w procesach komunalnych i przemysłowych. W stosunku do obszarów niezurbanizowanych wartości poszczególnych elementów klimatu charakteryzują się znacznymi odchyleniami.

Natężenia promieniowania słonecznego są osłabione, liczba godzin nasłonecznienia zmniejszona, w nocy występuje mniej intensywne ochładzanie w stosunku do terenów pozamiejskich. Efektem jest podwyższenie temperatury powietrza, określane jako "miejska wyspa ciepła", co najwyraźniej zaznacza się podczas pogodnych nocy letnich, dając dodatkowo ponad 50 °C.

Średnia roczna wilgotność względna powietrza w centrum miasta jest o ok. 6% mniejsza niż poza nim, podczas pogodnych nocy w lecie nawet o 40%, a średnia roczna suma opadu o 30-50 mm większa.

Większe jest zachmurzenie, zwłaszcza w lecie w godzinach okołopołudniowych.

Średnia temperatura i opady dla Wrocławia
Miesiąc	Sty	Lut	Mar	Kwi	Maj	Cze	Lip	Sie	Wrz	Paź	Lis	Gru
Średnie najwyższe temperatury °C	-1.2	0.3	8.6	13.6	19.4	22.0	23.8	23.9	19.1	13.8	7.0	3.6
Średnie najniższe temperatury °C	-7.5	-6.6	-0.3	2.8	7.4	10.8	12.4	12.0	8.8	4.6	0.2	-2.4
Opady deszczu mm	27	23	30	37	57	79	91	64	51	38	37	34
Średnia liczba dni z opadami	14	12	14	11	13	14	13	12	12	11	15	16	157
Źródło: Światowa Organizacja Meteorologiczna[6] 12 marca 2009

edytuj Architektura i urbanistyka

 Osobny artykuł: Architektura Wrocławia.

Wrocław mimo zniszczeń wojennych (70% budynków) zachował wiele budowli bądź w stanie oryginalnym, bądź odrestaurowanych czy odbudowanych po wojnie. Do wyróżniających się należą: gotycki ratusz na Rynku, gotyckie kościoły: archikatedra św. Jana Chrzciciela na Ostrowie Tumskim (przy niej barokowa kaplica Elektorska według projektu Fischera von Erlacha), Św. Krzyża, NMP na Piasku; barokowy zespół głównych budynków Uniwersytetu Wrocławskiego z Aulą Leopoldina; neogotycki budynek Dworca Głównego; modernistyczne: Hala Ludowa (proj. Max Berg na Wystawę Stulecia, 1913; używana dziś jest także nazwa "Hala Stulecia"^[7], tłumaczenie pierwotnej niem. nazwy Jahrhunderdhalle), Dom Towarowy Rudolf Petersdorff (obecnie "Kameleon") zaprojektowany przez Ericha Mendelsohna, budynki wystawy "Mieszkanie i miejsce pracy" (1929, m.in. dom projektu Hansa Scharouna). Oprócz tego w mieście zachowało się ponad osiem tysięcy zabytkowych kamienic reprezentujących style historyczne pochodzących z XIX i początków XX wieku, które władze samorządowe starają się w ramach specjalnych programów rewitalizacyjnych sukcesywnie poddawać renowacjom. Jest to największe tego typu skupisko zabytkowego budownictwa w Polsce oraz jedno z największych w Europie. Kamienice te prezentują style począwszy od baroku poprzez klasycyzm, historyzm, secesję aż po modernizm. Wiele kamienic prezentuje wysokie walory architektoniczno-estetyczne. W niektórych przypadkach są to zachowane całe ciągi ulic architektury historyzującej jak chociażby ulica Miernicza i Plac Staszica.

edytuj Ważniejsze miejsca

• Wyspy odrzańskie:
  • Kępa Mieszczańska – we Wrocławiu, w zachodniej (dolnej) części miejskiego odcinka Odry.
  • Ostrów Tumski (dawniej osobna wyspa) – najstarsza, zabytkowa dzielnica Wrocławia zasiedlona co najmniej od IX wieku swój rozwój zawdzięcza dogodnemu położeniu, gdyż był to najwygodniejszy punkt przekraczania Odry.
  • Wyspa Piasek znajduje się w obrębie historycznego starego miasta. Znajduje się tu Kościół Najświętszej Marii Panny. Już we wczesnym średniowieczu przebiegał przez wyspę główny trakt w kierunku północ-południe.
  • Wyspa Słodowa – niewielka wysepka w obrębie wrocławskiego Starego Miasta.
• Wielka Wyspa – na niej znajdują się osiedla Bartoszowice, Biskupin, Dąbie, Sępolno, Szczytniki, Zacisze, Zalesie.

• Stare Miasto – najstarsza i najciekawsza część lewobrzeżnego Wrocławia, wywodząca się z trzynastowiecznego miasta lokacyjnego.
  • Rynek – jeden z największych rynków staromiejskich w Europie o wymiarach 205 na 175 m. 50. pod względem wielkości plac na świecie (28. w Europie, 3. w Polsce)^[8]. Otaczające budynki reprezentują style różnych epok.
  • plac Solny – dawny średniowieczny plac targowy, swym narożnikiem styka się z Rynkiem. Prawdopodobna data powstania to koniec XIII wieku.
  • Nowy Targ jeden z trzech historycznych placów targowych Wrocławia powstał prawdopodobnie już około 1214 roku.
  • ulica Świdnicka o łącznej długości ok. 1050 m jest jedną z głównych ulic Wrocławia.
  • ulica Szewska – będąca częścią strefy pieszej. Jest jedną z reprezentacyjnych ulic miasta.
• Ogród botaniczny – powołany w 1811 roku na terenie Ostrowa Tumskiego. Obszarem obejmuje 7,4 ha (i 0,33 ha pod szkłem), znajduje się w nim około 7,5 tysiąca gatunków roślin.
• Park Szczytnicki z Ogrodem Japońskim – zajmuje powierzchnię około 100 ha co sprawia, że jest jednym z największych parków Wrocławia. Park ma charakter krajobrazowy i duże walory kompozycyjne oraz dendrologiczne (około 400 gatunków drzew i krzewów).
• Ogród zoologiczny (założony w roku 1865 – największa w Polsce liczba gatunków – 565, łącznie około 7100 zwierząt^{potrzebne źródło})
• Stary Cmentarz Żydowski ten zabytkowy cmentarz stanowi obecnie Muzeum Sztuki Cmentarnej, które jest oddziałem Muzeum Miejskiego Wrocławia. Jego łączna powierzchnia wynosi 4,6 ha.

edytuj Mosty i kładki

 Osobny artykuł: Wrocławskie mosty i kładki.

Przed II wojną światową w mieście istniały – licząc według obowiązujących wówczas niemieckich kryteriów definiujących budowle drogowe – 303 mosty. Obecnie wszystkie przedwojenne mosty, które uległy zniszczeniu podczas oblężenia w roku 1945 zostały odbudowane, powstało też kilka całkiem nowych^[9], pomimo tego według kryteriów używanych współcześnie, uznaje się, że jest ich tylko od 117 (w tym 27 kładek) do 220 przy czym powierzchnia miasta od roku 1945 wzrosła ze 175,1 km² do 292,8 km². Największe i najważniejsze z mostów przerzucone są nad głównym i pobocznymi nurtami rzeki Odry (Stara Odra, Odra Północna i Południowa) i kanałów: Powodziowego, Żeglugowego, Bocznego, Miejskiego, Granicznego, Odpływowego i kilku pozostałych.

Przez obszar Wrocławia przepływa też kilka innych, mniejszych rzek, na ogół są to dopływy Odry: Ślęza, Oława (rozdzielająca się tu na dwa nurty – Oławę Górną i Dolną), Bystrzyca, Widawa, Dobra (dopływ Widawy), a z pomniejszych – Ługowina, Kasina, Oporówka, Łękawica, Piskorna, Młynówka, Trzciana, Czarna Woda, Zielona, Rogożówka, Olszówka Krzycka, Grabiszynka i inne. Rzeki te i strumienie oraz przekopane sztuczne kanały tworzą liczne naturalne i kilka sztucznych wysp (zależnie od poziomu wody w rzece oraz od kryterium wielkości można się ich doliczyć do około 25), niektóre rzeki (prócz Odry – np. Widawa) mają swoje "stare" nurty płynące nieco inną trasą niż nurty główne; w wielu miejscach przedzielone są śluzami – niektóre ze śluz pełnią też rolę mostów lub kładek. Ponadto Wrocław jako jedno z nielicznych miast w Europie (poza Holandią), ma zachowaną i stale wypełnioną wodą fosę miejską nad którą również przerzucone są ciągi komunikacyjne – piesze i kołowe. Ostatnią, wcale nie najmniej ważną kategorią mostów i kładek wrocławskich są kładki piesze i wiadukty drogowe ponad jezdniami ulic bądź torami kolejowymi.

edytuj Kamienice

Wrocław odznacza się niepowtarzalnym i oryginalnym stylem architektonicznym. Uroku miastu z pewnością dodają kolorowe i stylowe kamieniczki. Cenny zespół stanowi zespół renesansowych domów w bloku śródrynkowym, w którym przebiegają trzy wąskie uliczki. Należą do nich Sukiennice, domy przy przejściu Garncarskim oraz przejściu Żelaźniczym.

Liczne zabytkowe kamienice otaczają płytę Rynku, ponadto na terenie Starego Miasta zachowały się pojedyncze dzieła tego typu. Przykładami są:

• Kamienica Heinricha von Rybischa (ul. Ofiar Oświęcimskich 1)
• Kamienica Pod Gryfami (Rynek 2)
• Kamienica Dwór Polski (Rynek 5)^[10]
• Kamieniczka Pod Złotym Słońcem (Rynek 6)^[11]
• Kamienica Pod Błękitnym Słońcem (Rynek 7)
• Kamienica Pod Siedmioma Elektorami (Rynek 8)^[12]
• Kamienica Pod Starą Szubienicą (Rynek 19)^[13]
• Kamienica Pod Złotym Dzbanem (Rynek 22)
• Kamienica Pod Zieloną Dynią (Rynek 23)
• Kamienica Pod Złotym Pucharem (Rynek 26)^[14]
• Kamienica Pod Złotym Psem (Rynek 41 róg ul. Wita Stwosza 1)
• Kamienica Jaś i Małgosia (ul. św. Mikołaja 1 róg ul. Odrzańskiej 40)

edytuj Gospodarka

We Wrocławiu produkowane są autobusy, wagony, sprzęt AGD, środki chemiczne i elektronika. Od kilku lat dynamicznie rozwija się sektor IT (oprogramowanie wewnętrzne firm, oprogramowanie na zamówienie), również wiele zagranicznych firm np. WAGO Elwag, Siemens, LG (LG Philips + 6 podwykonawców + LG Electronics), Volvo, HP, Google, Opera Software, QAD, Bombardier Transportation (dawniej Pafawag), DeLaval, Whirlpool (dawniej Polar), Bosch, Wabco, FagorMastercook (były Wrozamet), Toshiba, TietoEnator i inne). Siemens właśnie przenosi swoje centra programistyczne do Wrocławia. Swoje siedziby mają tu następujące banki: BZ WBK, Lukas Bank, AIG Bank, Eurobank, Santander Consumer Bank (dawniej PTF Bank), Bank Współpracy Europejskiej oraz centra finansowo-księgowe: Volvo, Hewlett-Packard, KPIT Cummins, UPS, GE Money Bank, Credit Suisse. W mieście działa największa liczba firm leasingowych oraz windykacyjnych w kraju, w tym największy Europejski Fundusz Leasingowy, znajduje się tu również siedziba firmy American Restaurants, właściciela sieci KFC, Pizza Hut, Burger King i Rodeo Drive. Duży ośrodek przemysłu farmaceutycznego; US Pharmacia, Hasco-Lek, Galena, 3M, Labor, S-Lab, Herbapol.

edytuj Edukacja

 Osobny artykuł: Edukacja we Wrocławiu.

Wrocław należy do największych w Polsce ośrodków uniwersyteckich. Życie umysłowe skupia się wokół wyższych uczelni z uniwersytetem liczącym 47 000 studentów i politechniką (ponad 40 000 studentów) na czele.

Założona w 1950 roku Akademia Medyczna we Wrocławiu posiada tradycje kształcenia sięgające 1811 roku.

Uniwersytet Ekonomiczny we Wrocławiu – powołany w 1947 r. gromadzi ponad 18 000 studentów. Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu założony w 1951 roku jest jednym z największych tego typu w kraju, z liczbą ponad 13 000 studentów.

Oprócz licznych placówek państwowych we Wrocławiu mieści się ogromna liczba uczelni prywatnych i ośrodków badawczych.

edytuj Kultura

 Osobny artykuł: Kultura we Wrocławiu.

Wrocław jest jednym z najważniejszych ośrodków kulturalnych i intelektualnych w Polsce, o wielowiekowej tradycji. Prestiż miasta określa nie tylko duża liczba teatrów, muzeów, kin i galerii sztuki działających w zakresie kultury, lecz także pokaźna liczba rozmaitych i oryginalnych wydarzeń artystycznych, często rangi międzynarodowej. Wrocław zapewnia swym mieszkańcom i turystom możliwie szeroką ofertę kulturalną – od muzyki dawnej do projektów z obszaru sztuki nowoczesnej. Wizytówką kulturalną Wrocławia stały się festiwale muzyczne o międzynarodowym znaczeniu jak choćby Wratislavia Cantans, Festiwal Jazz nad Odrą, Dni Muzyki Starych Mistrzów, Przegląd Piosenki Aktorskiej, Międzynarodowe Zaduszki Jazzowe, Wrocławskie Spotkania Teatrów Jednego Aktora i Małych Form Teatralnych, Międzynarodowy Festiwal Dialog Wrocław. Słynne już w Europie stały się przygotowywane z rozmachem widowiska operowe organizowane we wrocławskiej Hali Ludowej lub bezpośrednio pod gołym niebem.

Wrocław gościł wiele międzynarodowych sław muzycznych, zarówno muzyki estradowej, jak i poważnej, m.in. Joe Cocker, Anastacia, Sonique, Plácido Domingo, José Cura, Garou, The Rasmus, Tommy Emmanuel.

edytuj Muzea

Wrocław charakteryzuje się dużym zagęszczeniem obiektów muzealnych. Należy do nich Muzeum Narodowe we Wrocławiu, zawierające między innymi zbiory przeniesione ze Lwowa i Kijowa, jedyne w Polsce Muzeum Architektury, Muzeum im. Lubomirskich i Muzeum Sztuki Mieszczańskiej w Ratuszu.

Do atrakcji kulturalnych należy też zaliczyć Panoramę Racławicką - rotundę, w której mieści się panoramiczne malowidło o wymiarach: 120x15 metrów przedstawiające bitwę pod Racławicami z 4 kwietnia 1794 r. będącą oddziałem Muzeum Narodowego.

19 kwietnia 2009 zostało otwarte Muzeum Miejskie mieszczące się w odrestaurowanym pałacu królewskim (zamku królów pruskich) w centrum miasta. Część budynku zajmują drobiazgowo odrestaurowane komnaty królewskie. Dwa skrzydła gmachu zajmuje wystawa "1000 lat Wrocławia". Na wystawie prezentowanych jest prawie trzy tysiące eksponatów, wiele z nich pochodzi ze zbiorów polskich i niemieckich kolekcjonerów oraz Biblioteki Uniwersyteckiej we Wrocławiu, skarbca katedry św. Jana i Muzeum Archidiecezjalnego we Wrocławiu

edytuj Teatry